24 uur toerist in eigen streek

| Lianne Verbeek-van Wette | Leestijd: 6 minuten |

Terwijl onze campagne Toerist in eigen streek volop draait, vindt in de laatste week van mei de Instameet ‘24 uur in de Biesboschlinie’ plaats. Zeven dames uit alle windhoeken van Nederland komen ontdekken wat de Biesboschlinie te bieden heeft en ik heb het geluk om ook aan te mogen sluiten bij deze Instameet.

Drie jaar geleden startte ik als vrijwilliger bij de Biesboschlinie. Die rol daagt me uit om door de ogen van een toerist te kijken naar de streek waar ik geboren en getogen ben. Deze 24 uur sluit daar dus heel mooi bij aan en ik heb er ontzettend veel zin in! In deze blog neem ik jullie mee in hoe ik de ’24 uur toerist in eigen streek’ heb beleefd.

De aftrap: op de fiets naar Woerkum

Vier totaal verschillende accommodaties, verspreid over de streek, hebben een kamer beschikbaar gesteld voor de overnachting. Samen met Marlies mag ik overnachten in Babyloniënbroek, dat kan ik bijna lopen vanuit huis. Het brengt ons op het idee om voor de full experience te gaan en deze 24 uur op de fiets te gaan beleven.

Het is een warme, zonnige donderdag als we na de lunch in Veen op de fiets stappen en over de dijken naar het verzamelpunt in Woudrichem (in de volksmond Woerkum) rijden. Met de Afgedamde Maas aan onze rechterhand en de dorpjes, weilanden en akkers links van ons is het een heerlijk ritje.

Een kijkje vanaf de Martinustoren

Na een rondje door de vesting en een verfrissend ijsje van ijssalon Baks is het tijd om de Martinustoren te beklimmen. Stadsgids Peter van het Stadsgidsengilde Woudrichem vertelt ons op een vermakelijke manier over de toren, het uurwerk en over de geschiedenis van Woudrichem. Boven op de toren kun je, bij helder weer, kilometers ver kijken. Dichtbij zien we Loevestein en de skyline van Gorinchem. Verder weg blijken we zelfs tot Tilburg en Rotterdam te kunnen kijken.

We sluiten de donderdag met elkaar af op het terras van Bodega Wouw, een wijn- en tapasbar gevestigd in de historische kruitkelders uit de 19^e eeuw. De koele drankjes en borrelplank worden dankbaar ontvangen.

Vanaf hier scheiden onze wegen en gaat iedereen in tweetallen naar hun overnachtingslocatie. Dat betekent dat wij onze stalen ros weer tevoorschijn toveren. We laten de sfeervolle vesting achter ons en rijden de polder in. De rust en de weidsheid zijn een welkome afwisseling.

Bij Bed & Breakfast Babylonia in Babyloniënbroek worden we hartelijk ontvangen door Eric en Lianne, ze hebben hun appartement de Bonte Specht beschikbaar gesteld en wat een pareltje is dat! Het ontbreekt ons hier aan niets.

Een plek waar ik al zoveel keren voorbijgereden ben met de auto, is nu een plek om te ontspannen na een warme en drukke middag. Vanaf het terras kijken we over de akkers naar de Witte Molen in Meeuwen en we besluiten de dag af te sluiten met een kleine wandeling.

Het Broekse Ommetje is een korte wandelroute door het rustige dorpje, langs oude boerderijen en weilanden vol met (weide)vogels. De zon is al onder als we aankomen bij het trekpontje over het kanaal, de haasjes rennen door het veld en stilletjes genietend lopen we terug naar de B&B.

Peddelen bij zonsopkomst

Vrijdagochtend staat er al vroeg een activiteit op de planning: een zonsopkomst kanotocht over de Alm met kano’s van Kanoën in Altena. Het is nog maar net 05.00 uur geweest als de eerste peddels door het water glijden. De zon heeft wat moeite om tevoorschijn te komen, maar als ze uiteindelijk doorbreekt en we bijna geruisloos over de Oude Alm richting het Almbos peddelen, is het magisch. De waterlelies die bijna opengaan, vogels die uit volle borst zingen en het spiegelgladde water. Wat een fijne manier om wakker te worden!

Voor de laatste keer fietsen we naar onze B&B, waar een heerlijk ontbijt op ons wacht. We verzuchten tegen elkaar dat het jammer is dat we niet meer tijd op deze fijne plek door kunnen brengen. De volgende activiteit staat namelijk op het programma, met bepakte fietstassen rijden we naar Sleeuwijk. Onderweg passeren we de Noordeveldse molen, één van de vele molens in de streek, Duyls Bos en natuurgebied de Zevenbansche Boezem.

Plekken waar we nu geen tijd voor hebben, maar die stuk voor stuk de moeite waard zijn om te bezoeken. Vandaag gaan we echter op pad met de e-choppers van E-verhuur Versluis. Na een korte uitleg kunnen we vertrekken. Voor de één is het de eerste keer, de ander staat al bovenaan de dijk te wachten. Als local word ik bijna vanzelfsprekend aangewezen als wegwijzer, dus voorop en met de neus in de wind rijd ik trots door onze mooie streek.

Halverwege de rit is het lunchtijd, een broodje Biesboschlinie. Een smakelijke samenwerking tussen VVV Biesboschlinie en Spar Andel. De broodjes zijn belegd met streekproducten en zodra de buffelmozzarella ter sprake komt, ontstaat spontaan het idee om langs waterbuffelboerderij de Buffelgaard te rijden. Een rondleiding en een ijsje van buffelmelk volgen. Dat wordt door niemand afgeslagen, want ook vandaag is het weer goed warm. Iets waar we op de e-choppers gelukkig nauwelijks last van hebben.

Geruisloos, want elektrisch, touren we weer terug naar Sleeuwijk. De 24 uur zijn voorbijgevlogen. Op de vraag: “kun je een vakantiegevoel ervaren in je eigen streek?” kan ik na deze beleving volmonding “JA!” antwoorden.

Op vakantie weten mensen vaak allerlei activiteiten in de directe omgeving te vinden, maar we vergeten soms te kijken naar wat er onder onze neus ligt.

Ben jij inwoner van gemeente Altena? Dan ben je inwoner van de Biesboschlinie! Misschien denk je nu dat je de omgeving al kent, dat het helemaal niet zo leuk is om een toren te beklimmen die je al jaren kent, dat kanoën over de Alm saai is of dat je alle fietspaden wel hebt gezien. Dan daag ik je uit om het ook eens te gaan beleven en jezelf de mogelijkheid te geven om verrast te worden. Ga op pad als ‘Toerist in eigen streek’.